Po të shpjegoj pse sot kaq shumë njerëz zgjohen çdo mëngjes me dhimbje nyjesh, muskuj të ngurtë, djegie të brendshme ose atë ndjesi sikur kockat janë të përflakura. Dhe kjo nuk lidhet vetëm me moshën, as thjesht me reumatizmin për të cilin flasin të gjithë. Problemi i vërtetë, shumë më i fshehtë, fillon në gjak.

Po, pikërisht në gjakun tënd – atë lëng jetik që duhet të rrjedhë si një lumë i pastër, duke oksigjenuar çdo qelizë dhe duke çuar lëndë ushqyese aty ku duhen. Kur gjithçka funksionon siç duhet, gjaku furnizon çdo pjesë të trupit, mikroqarkullimi punon në heshtje dhe trupi rigjenerohet vazhdimisht.

Por kur rrjedhja ngadalësohet, edhe vetëm pak, fillon një efekt zinxhir i padukshëm.
Indet nuk marrin më mjaftueshëm oksigjen, mbetjet metabolike grumbullohen, kapilarët bëhen më të ngurtë dhe qelizat fillojnë të “mbyten”. Pikërisht atëherë trupi nis të dërgojë sinjale alarmi: dhimbje të përhapura, muskuj të tendosur, lodhje të thellë, shpime, inflamacion që lëviz nga një vend në tjetrin.

Inflamacioni kronik i nivelit të ulët është një nga sabotuesit më të mëdhenj të shëndetit modern.
Nuk e ndjen menjëherë, por të konsumon dita-ditës. Është si prush nën hi: nuk digjet aq fort sa të të çojë në urgjencë, por vazhdon të dëmtojë indet.

Kur muret e enëve të gjakut inflamohen, humbasin elasticitetin. Gjaku nuk rrjedh më siç duhet dhe ajo ngadalësim i padukshëm mjafton për të ulur ndjeshëm furnizimin me oksigjen dhe lëndë ushqyese.

Rezultati? Qelizat, duke mos u ushqyer siç duhet, fillojnë të funksionojnë keq. Kolagjeni oksidohet, kalciumi depozitohet aty ku nuk duhet dhe ajo që ti e ndjen si dhimbje kockash, në realitet është dhimbje nga mungesa e oksigjenit në inde, nga inflamacioni i heshtur, nga mikroqarkullimi i bllokuar.

Mendo për gjakun jo thjesht si një lëng, por si një sistem komunikimi mes qelizave.
Çdo rruazë e kuqe është një “anije” e vogël që transporton oksigjen, por edhe sinjale kimike dhe informacione. Kur gjaku bëhet i trashë, viskoz, i mbushur me mbetje ose i ngarkuar me sheqerna dhe yndyrna të oksiduara, kapilarët bllokohen. Është sikur rrjeti autostradal i trupit të hyjë në kaos.

Dhe këtu ndodh diçka shumë interesante… trupi, për të kompensuar, kontrakton muskujt për të përmirësuar qarkullimin lokal. Por nëse kjo gjendje tensioni zgjat shumë, bëhet kronike.Lind ngurtësia, fijet muskulore shkurtohen, indi lidhor forcohet dhe dhimbja bëhet gjuha me të cilën trupi kërkon ndihmë.

Shumë mendojnë se fajin e ka mosha ose mungesa e lëvizjes. Në të vërtetë, ka shumë shkaqe, shpesh të padukshme, që dëmtojnë rrjedhjen e gjakut:

• Inflamacion sistemik kronik (ushqyerje inflamatore, sheqerna, miellra të rafinuara, vajra bimore të oksiduara).
• Stres oksidativ (tepricë radikalësh të lirë, mungesë antioksidantësh).
• Grumbullim toksinash mjedisore (metale të rënda, pesticide, tretës, mikotoksina).
• Stazë limfatike dhe bllokim i matricës ndërqelizore (kur mjedisi jashtëqelizor është i mbingarkuar, gjaku nuk drenon mirë).
• Çrregullime hormonale dhe kortizol i lartë kronik, që ngurtëson enët dhe ndryshon viskozitetin e gjakut.
• Mungesë mikronutrientësh kyç si magnezi, bakri, silici, vitamina C dhe K2, thelbësore për elasticitetin e enëve dhe prodhimin e kolagjenit.

Trupi përshtatet, sigurisht. Por vetëm deri në një pikë.
Kur kompensimi mbaron, shfaqet lodhja kronike, dhimbjet që lëvizin dhe ndjesia e rëndesës së brendshme.

Ka edhe një aspekt tjetër që pak e marrin parasysh… trurin.
Edhe ai jeton nga gjaku. Kur mikroqarkullimi është i ngadalshëm, edhe sinapset “fiken”.
Ndihesh i hutuar, pa energji, pa motivim, ndoshta me mjegull mendore. Nuk është vetëm lodhje mendore… është problem furnizimi. Truri, që konsumon rreth 20% të oksigjenit total, bëhet viktima e parë.

Ja pse shumë njerëz me dhimbje nyjesh ankohen edhe për mendje të turbullt dhe vështirësi përqendrimi.

Trupi dhe mendja janë një sistem i vetëm… nëse gjaku ngadalësohet, gjithçka ngadalësohet.

Zemra nuk është vetëm një pompë… është një organ i ndjeshëm ndaj rezistencës periferike.
Kur kapilarët mbyllen ose ngurtësohen, zemra duhet të punojë më fort për të shtyrë gjakun.
Është si të frysh në një pipëz shumë të ngushtë. Me kalimin e kohës, ky përpjekje e vazhdueshme çon në lodhje të përgjithshme. Kështu lind ajo ndjesi rrahjeje të shpejtë edhe për përpjekje të vogla.

Por gjëja e jashtëzakonshme është se ky sistem është i kthyeshëm.
Nuk ka nevojë të luftosh trupin… duhet ta riaktivizosh.

Kur flitet për qarkullimin, shumë mendojnë menjëherë për sportin. Por e vërteta është se riaktivizimi i rrjedhës nuk kërkon performancë… kërkon qëndrueshmëri dhe praninë tënde.

Lëvizja ritmike, e butë dhe e vazhdueshme – edhe vetëm ecja, lëkundja e krahëve, frymëmarrja e thellë – është forma më e fuqishme e mjekësisë natyrore për gjakun. Pse? Sepse lëvizja gjeneron mikro-rryma elektrike në inde, stimulon kapilarët, zhbllokon stazën limfatike dhe ul kortizolin.
Çdo hap është një impuls vaskular. Çdo frymëmarrje e thellë është një masazh i brendshëm për enët.

Edhe frekuencat zanore ose thjesht nxehtësia (batanije termike, banja me kripë, etj.) mund të përmirësojnë viskozitetin e gjakut dhe të relaksojnë muskulaturën e thellë. Kur trupi ndjen nxehtësi, hapet – dhe kur hapet, shërohet.

Shumë njerëz duan ta heqin dhimbjen menjëherë, por dhimbja është një sinjal. Është zëri i trupit që kërkon vëmendje, duke të kujtuar se energjia nuk po qarkullon mjaftueshëm. Dhe energjia, para se të jetë kimike, është vibrim. Qelizat jetojnë nga diferencat e potencialit elektrik… kur ky potencial bie, qeliza vuan.
Ja pse gjithçka që përmirëson bioelektricitetin qelizor (magnezi, uji i strukturuar, lëvizja, drita, frekuencat) është terapeutike.

Nuk duhet ta mbytësh sinjalin, por ta dëgjosh. Kur rivendos rrjedhën, fizike dhe energjetike, dhimbja zbutet vetvetiu. Trupi i njeriut është i jashtëzakonshëm. Edhe pas vitesh dhimbjeje kronike, ka aftësinë ta përmbysë procesin. Mjafton të riaktivizosh atë që ishte bllokuar.
Kjo do të thotë:

• Oksigjenim
• Hidratim
• Ushqyerje e enëve dhe e matricës
• Çlirim i limfës
• Qetësim i sistemit nervor

Sepse vetëm një trup në modalitet parasimpatik mund të riparohet.
Dhimbja, në fakt, është pasojë e një sistemi gjithmonë në alarm, ku gjaku devijohet drejt muskujve të “arratisjes”, duke lënë indet e thella pa oksigjen. Kur relaksohesh vërtet, jo vetëm mendërisht por biologjikisht, gjaku kthehet aty ku duhet.

Nuk bëhet fjalë për forcë vullneti, por për rrjedhshmëri.

Gjithçka në natyrë rigjenerohet vetëm nëse rrjedh… uji, gjaku, limfa, energjia. Bllokimi është gjithmonë fillimi i sëmundjes. Dhe atëherë po, dhimbjet e nyjeve, ngurtësia, djegia e brendshme nuk janë shenjë dobësie… janë gjuha e trupit që të kërkon të rihapësh portat e rrjedhës.

Fillo nga gjërat më të thjeshta:

• Pije ujë të pastër dhe të gjallë
• Merr frymë ngadalë
• Lëviz trupin çdo ditë, edhe për pak minuta
• Rilidhu me qetësinë e thellë
• Zgjidh suplemente cilësore

Gjaku do të fillojë të rrjedhë sërish, zemra do të ndihet më e lehtë dhe dhimbja, ngadalë, do të shpërndahet.
Sepse kurrë nuk është vonë për të rizgjuar jetën brenda qelizave.

Për çdo pyetje ose konsultim, mund të na kontaktoni në:
email: info@naturetica.al
telefon: +355 682667404
vendodhja: 1) Rruga e Durresit – 2) Rruga Myslym Shyri