Gjithmonë kam menduar, dhe do ta them sa të kem frymë, se shërimi nuk është një akt që e imponojmë nga jashtë, por një proces që trupi e vë në lëvizje kur gjen kushtet e duhura.

Është një e vërtetë e thjeshtë, pothuajse e dukshme, por që në praktikën e përditshme shpesh harrohet.
Jemi bërë shumë të aftë në ndërhyrje, korrigjim, shtypje, fikje sinjalesh.

Shumë më pak të aftë në të pyeturit pse këto sinjale janë ndezur dhe çfarë po përpiqen të na thonë.

Simptoma, na pëlqen apo jo, është një gjuhë.
Dhimbja, inflamacioni, ethet, lodhja, çrregullimet e tretjes… janë mesazhe biologjike, jo gabime të sistemit.
Janë përpjekje të organizmit për t’u përshtatur, kompensuar, mbrojtur, për të eliminuar diçka që e shqetëson ose për të sinjalizuar se një prag është kapërcyer. Të ndërhysh vetëm për ta heshtur këtë gjuhë, pa e dëgjuar, është si të shkëputësh alarmin e zjarrit sepse tingulli të bezdis. Heshtja nuk do të thotë se problemi është zgjidhur.

Në dekadat e fundit kemi parë një rritje të madhe të përdorimit të barnave simptomatike:
kundër dhimbjes, aciditetit, ankthit, për gjumin, për të mos ndier trishtimin apo lodhjen.
Në shumë raste janë mjete të çmuara dhe kanë shpëtuar e shpëtojnë jetë. Çështja nuk është demonizimi i mjekësisë, por të kujtojmë se ajo nuk mund të reduktohet në shtypje të vazhdueshme të sinjaleve të trupit.
Kur bëhet përgjigjja e vetme, rrezikon të kthehet në kontroll që e largon personin nga kontakti me proceset e tij jetësore.

Ekziston një koncept kyç për të kuptuar shumë çrregullime kronike: ngushtimi. Jo vetëm ai fizik i muskujve të kontraktuar apo enëve të ngushtuara, por një ngushtim më i gjerë që përfshin sistemin nervor, frymëmarrjen, posturën dhe mënyrën si jetojmë emocionet.

Një organizëm në alarm të vazhdueshëm priret të kontraktohet: merr frymë sipërfaqësisht, tret më keq, eliminon me vështirësi, fle në mënyrë të fragmentuar. Fiziologjia hyn në modalitet mbrojtës, duke sakrifikuar riparimin dhe rigjenerimin. Në këtë gjendje ngushtimi kronik, simptomat nuk janë armiq, por pasoja logjike.

Refluksi mund të shprehë një stomak nën stres të vazhdueshëm. Kapsllëku mund të pasqyrojë një sistem nervor që nuk arrin të lëshojë. Dhimbja muskulare mund të jetë rezultati i viteve tension të pashkarkuar.
Nëse ndërhyjmë vetëm me barna që ulin aciditetin, stimulojnë zorrën ose relaksojnë përkohësisht muskujt, pa ndryshuar terrenin që mban këtë ngushtim, po veprojmë pasojën, jo shkakun.

Trupi, kur nuk pengohet, anon natyrshëm drejt ekuilibrit.
Kjo nuk do të thotë se shërohet gjithmonë apo se çdo sëmundje është e kthyeshme vetëm me “natyrën”.
Do të thotë se ekziston një shtysë e brendshme drejt rregullimit, riparimit dhe kompensimit.
Detyra e profesionistëve të shëndetit, ose e kujtdo që kujdeset për veten, është së pari të mos e pengojë këtë shtysë: të krijojë kushtet—pushim, ushqyerje të përshtatshme, lëvizje të butë, suplemente cilësore siguri emocionale, marrëdhënie të shëndetshme, respekt për ritmet personale.

Ka një dallim të madh mes të ndihmosh organizmin dhe ta zëvendësosh atë. Të ndihmosh do të thotë të mbështesësh funksionet, të përmirësosh drenazhin, qarkullimin, të moduloshe inflamacionin pa e fikur plotësisht kur është pjesë e riparimit. Ta zëvendësosh do të thotë të marrësh komandën në mënyrë kronike, duke i mohuar trupit përvojën e vetërregullimit.

Afatshkurtër mund të duket zgjidhje e shpejtë; afatgjatë mund të dobësojë reziliencën.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme në çrregullimet funksionale dhe kronike, ku nuk ka lezion akut për kirurgji apo infeksion të rëndë për urgjencë. Këtu “të bësh më shumë” shpesh sjell lista të gjata terapish e ekzaminimesh me rezultate modeste dhe varësi në rritje nga ndërhyrjet e jashtme. Shpesh kthesa vjen me ndryshim paradigme: më pak agresivitet, më shumë dëgjim, më shumë kohë, më shumë vëmendje ndaj faktorëve bazë që mbajnë organizmin në alarm.

Edhe emocionalisht vlen i njëjti parim. Shtypja sistematike e zemërimit, trishtimit, frikës, ndjenjës së padrejtësisë krijon një ngushtim të brendshëm. Trupi nuk dallon qartë stresin fizik nga ai emocional; të dy aktivizojnë të njëjtat qarqe neurovegjetative. Vite përmbajtjeje përkthehen në tension të vazhdueshëm, gjumë të çrregullt, tretje të vështirë, dhimbje të përhapura dhe lodhje.

Shërimi, në shumë raste, do të thotë të lirosh: tensionin muskulor, kontrollin e tepruar, ritmet e paqëndrueshme, marrëdhëniet shtrënguese. Do të thotë t’i rikthesh hapësirë frymëmarrjes, lëvizjes spontane, pushimit të thellë.
Do të thotë edhe të pranosh se, kur trupi nis të çlirojë këto ngushtime, mund të kalojë faza simptomash kalimtare—eliminime më të forta, lodhje, emocione që rishfaqen. Jo gjithmonë është përkeqësim; shpesh është sistemi që rifillon të lëvizë.

Kjo nuk është thirrje për të refuzuar mjekimin, por për ta përdorur me maturi.
Ka situata ku barnat janë të domosdoshme dhe shpëtuese. Problemi lind kur logjika e emergjencës bëhet normë, kur çdo shqetësim duhet heshtur menjëherë, pa hapësirë për ngadalësinë e proceseve biologjike. Arti i vërtetë i kujdesit është të dish kur të ndërhysh fort dhe kur të bësh një hap pas, duke i lejuar trupit të bëjë punën e vet.

Ndoshta mjekësia e së ardhmes—dhe pjesërisht ajo më e vëmendshme e së tashmes—do të integrojë kompetencën teknike me përulësinë: të dijë të bëjë shumë, por të zgjedhë vetëm atë që është e nevojshme; të mos e shohë simptomën vetëm si armik, por si mesazh për t’u kuptuar; dhe të pranojë se shërimi nuk imponohet, por mbështetet, duke krijuar kushtet që jeta, me inteligjencën e saj të thellë, të riorganizohet.

Për çdo pyetje ose konsultim, mund të na kontaktoni në:
email: info@naturetica.al
telefon: +355 682667404
vendodhja: 1) Rruga e Durresit – 2) Rruga Myslym Shyri