Mund të duket e habitshme, por është një e vërtetë shumë e përhapur: pothuajse gjysma e të rriturve mbart brenda vetes një traumë të pazgjidhur.

Nuk bëhet domosdoshmërisht fjalë për ngjarje dramatike apo tronditëse, por për stres të hershëm, përvoja pasigurie, mungesë dëgjimi, mbingarkesë me përgjegjësi, frikë që nuk është mbajtur dhe qetësuar nga askush.

Gjithë këto shpesh arkivohen si “normale”, por në realitet lënë një gjurmë të thellë. Dhe kjo gjurmë nuk mbetet në të kaluarën. Vazhdon të veprojë në heshtje, duke u shfaqur si lodhje kronike që nuk largohet, ankth pa një arsye të qartë, burnout, vështirësi në marrëdhënie, nevojë për kontroll të tepruar, ose përkundrazi ndjenjë boshllëku, shkëputjeje, apatie. Ajo që e bën më tinëzare është fakti se gjithçka përjetohet si “jam kështu”, pa u lidhur kurrë me atë që sistemi nervor ka mësuar shumë herët për të mbijetuar.

Por këtu vjen pjesa që ia vlen vërtet të dëgjohet, pa iluzione, por me shumë ndershmëri: efektet e traumës mbi mendjen, trupin dhe sistemin nervor nuk janë domosdoshmërisht të përhershme. Nuk është e vërtetë që, nëse diçka ka ndodhur në fëmijëri, nuk mund të ndryshohet më. Trupi mëson, përshtatet, mbrohet dhe, pikërisht sepse ka mësuar, mund edhe të çmësojë.

Shërimi nuk do të thotë të fshish të kaluarën, as ta rijetosh atë pa fund. Do të thotë t’i lejosh sistemit nervor të dalë nga gjendja e alarmit kronik, të rikthejë ndjenjën e sigurisë, të ndalojë së reaguari sot sikur të ishte ende dje.

Kur kjo ndodh, gjërat ndryshojnë: niveli i energjisë rritet, mendja bëhet më e qartë, marrëdhëniet bëhen më pak të lodhshme, trupi ndalon së luftuari kundër vetes.

Është e rëndësishme ta themi qartë: ta kuptosh traumën vetëm në nivel mendor nuk mjafton.
Nuk është thjesht çështje vetëdijeje apo të kuptuarit se çfarë ka ndodhur. Shërimi kalon përmes trupit, ndjesive, rregullimit, aftësisë për të ndjerë… pa u mbingarkuar. Kalon edhe përmes pranimit se trauma nuk është vetëm individuale: mund të jetë familjare, relacionale, kolektive, kulturore. Dhe e gjithë kjo ndikon realisht në mënyrën si jetojmë, punojmë, duam dhe sëmuremi.

Ekzistojnë qasje të ndryshme, plotësuese mes tyre, që punojnë në këto nivele: me trupin, sistemin nervor, marrëdhëniet, ndjenjën e sigurisë së brendshme. Nuk ka një rrugë të vetme të vlefshme për të gjithë dhe kush premton zgjidhje të shpejta po e thjeshton diçka thellësisht njerëzore dhe komplekse.

Por një gjë është e sigurt: nuk je i dobët sepse po e ke të vështirë. Sistemi yt ka bërë më të mirën që mundej me burimet që kishte në atë moment dhe sot mund të mësojë diçka të re.
Nëse ka një mesazh për ta mbajtur mend, është ky: qetësia nuk është luks për pak veta, as dhuratë për ata që kanë pasur një jetë të lehtë. Është një gjendje fiziologjike dhe, kur trupi ndalon së jetuari në mënyrë mbijetese, ajo bëhet sërish e arritshme.

Ndonjëherë hapi i parë nuk është të bësh më shumë, por të kuptosh pse deri tani “të bërit më shumë” nuk ka funksionuar dhe, prej aty, më në fund, të ndryshosh drejtim.

Për çdo pyetje ose konsultim, mund të na kontaktoni në:
email: info@naturetica.al
telefon: +355 682667404
vendodhja: 1) Rruga e Durresit – 2) Rruga Myslym Shyri