A e keni vënë re ndonjëherë sa shumë e marrim si të mirëqenë mrekullinë më të madhe biologjike që ekziston?
Po i referohem aftësisë së trupit për t’u rigjeneruar vetë. Është aq e dukshme, aq automatike, sa pothuajse askush nuk e merr në konsideratë vërtet.
Nuk e vërejmë, nuk e festojmë, as nuk mahnitemi me të. E megjithatë, nëse ndalemi për një moment, është provë e gjallë se jemi ndërtuar për t’u shëruar.

Le të marrim diçka të thjeshtë, konkrete, të përditshme… një prerje në lëkurë. Asgjë dramatike, një thikë që rrëshqet gjatë gatimit, një copë letër që është shumë e vështirë për t’u gërvishtur, një aksident i vogël. Megjithatë, në ato pak pika gjaku, po ndodh një mrekulli, e rregulluar me një saktësi të frikshme.
Pra, sot le të shohim së bashku, hap pas hapi, se si reagon një trup i shëndetshëm ndaj një prerjeje. Sepse të kuptuarit e kësaj është mënyra më e thjeshtë për të kuptuar gjithçka tjetër: inflamacionin, lodhjen kronike, çrregullimet e zorrëve, autoimunitetin, ngadalësimet metabolike.
Gjithçka fillon nga i njëjti parim: trupi është i programuar për të rigjeneruar veten. Pyetja e vërtetë nuk është nëse mund ta bëjë, por nëse ne e lejojmë ta bëjë.

Ky postim u frymëzua nga disa prerje të vogla që i bëra aksidentalisht vetes në ditët e fundit. Dhe çdo ditë e shikoja dorën time të shërohej vetë. U ndala për të vërejtur përmirësimet nga ditët e mëparshme. Nuk e mora si të mirëqenë atë që po ndodhte. Pra, imagjinoni skenën: keni një prerje të vogël, ndjeni një ndjesi djegieje, një shqetësim. Ajo që nuk shihni është ajo që po ndodh nën sipërfaqe.
Brenda pak sekondash, trupi jep alarmin… qelizat mastocite lëshojnë ndërmjetës, enët e gjakut tkurren për të parandaluar humbjen e tepërt të gjakut, trombocitet nxitojnë drejt vendit të lëndimit si ekipet e shpëtimit.
Gjithçka është kaq perfekte, askush nuk ka nevojë t’i tregojë çfarë të bëjë ose t’i japë urdhra; është programuar për këtë. Trombocitet, ato qeliza të vogla pa bërthamë, “ngjiten” së bashku dhe formojnë një tapë të përkohshme. Është boshllëku klasik i emergjencës që natyra përdor për të blerë kohë. Vetëm në pak çaste, trupi juaj e ka siguruar tashmë dëmin.
Kjo është e vërteta e parë e madhe: trupi gjithmonë reagon, pa hezitim. Nuk thotë… të shohim nesër, nuk shtyn, nuk shpërqendrohet, ka kujtesë, inteligjencë, rregull.

Jam përpjekur t’jua shpjegoj me fjalë që të gjithë mund t’i kuptojnë. Duke thënë këtë, le të pyesim veten… pse do të ishte ndryshe brenda? Pse zorrët, mëlçia, tiroidja, sistemi imunitar nuk duhet të reagojnë në të njëjtën mënyrë? Pse shumë njerëz mendojnë se asgjë nuk mund të bëhet kur bëhet fjalë për organet e brendshme?
Jo, logjika është e njëjtë.
Fjala inflamacion është bërë pothuajse një fjalë e ndyrë, apo jo? Ne të gjithë flasim për të sikur të ishte e keqja absolute. E megjithatë… pa inflamacion, askush nuk do të shërohej kurrë.
Inflamacioni, në këtë fazë, është shpëtimi aktiv. Brenda pak orësh, mbërrijnë qelizat e specializuara, neutrofilet, makrofagët, limfocitet. Misioni i tyre është i thjeshtë dhe i zgjuar: të pastrojnë, të vrasin çdo bakter, të hanë mbeturina, të parandalojnë infeksionin, të përgatisin terrenin për rindërtim.
Kur fryheni, skuqeni, ndjeni vapë… po, është bezdisëse. Por është provë se je gjallë dhe se sistemi po funksionon. Dhe tani bëj një hap mendor: nëse trupi yt është mjaftueshëm i zgjuar për të menaxhuar inflamacionin lokal, akut, pse të mos jetë mjaftueshëm i zgjuar për të menaxhuar inflamacionin e brendshëm, kronik, visceral? Problemi nuk është kurrë aftësia për t’u shëruar. Problemi është kur trupi nuk ka kohë ta bëjë këtë.

Pas rivendosjes së rendit, trupi kalon në fazën ku funksionon si një arkitekt i durueshëm. Kjo fazë është një valle rritjeje: qelizat e reja epiteliale fillojnë të shumohen, fibroblastet prodhojnë kolagjen, enë të reja të vogla gjaku formohen në zonë për të sjellë ushqim, indi fillon të mbyllet. Është një vend i vërtetë ndërtimi biologjik, aktiv 24/7. Askush nuk e sheh, por ndodh.

Dhe edhe këtu, nëse mendoni për këtë, është e jashtëzakonshme: trupi nuk e bën kurrë këtë vetëm për hir të saj.
Nuk rindërtohet rastësisht, rindërtohet me një plan të saktë.
Pra, më thuaj, nëse lëkura ka një plan, pse nuk duhet të ketë edhe zorra? Pse sistemi nervor nuk duhet të ketë një protokoll riparimi? Pse mitokondritë nuk duhet të rigjenerohen? Pse mëlçia nuk duhet të detoksifikohet dhe rigjenerohet çdo natë? Biologjia është një gjë: riparimi i asaj që është thyer. Por nevojitet një kusht: që të mos e vazhdojmë ta prishim atë.

Kjo është faza më e nënvlerësuar, sepse nuk mund të shihet. Prerja mbyllet, nuk dhemb më, gjithçka duket se është kthyer në normalitet. Megjithatë, brenda, lëkurës i duhen muaj për të përfunduar riparimin.
Kolagjeni riorganizohet, indi forcohet, shenja rimodelohet, trupi kontrollon që gjithçka është integruar në mënyrë të përsosur. Dhe tani, ndërsa e them këtë, a e dëgjoni sa e njohur tingëllon?
Kur një person përmirësohet nga një problem kronik, ose nga një sëmundje autoimune, ose një çrregullim inflamator, nuk ndodh kurrë brenda natës. Ekziston një proces maturimi, një afat kohor i brendshëm që duhet respektuar.
Trupi nuk është i ngadaltë, është i saktë dhe ky shembull vlen për gjithçka: tiroide, një zorrë që rrjedh, një mëlçi e mbingarkuar, qelizat mastocite hiperaktive, një sistem nervor i stresuar. Kur i jepni atë që i nevojitet… ai gjithmonë kthehet në shtëpi.
Tani vjen pjesa e rëndësishme.
Sepse deri më tani, gjithçka është e thjeshtë: një prerje, një plagë, shërim. Por dua që ju të reflektoni mbi një pikë thelbësore. Nëse e prisni veten sot, trupi e riparon atë. Nëse e bëni nesër, e njëjta gjë, por nëse e prisni veten në të njëjtin vend çdo ditë, nëse vazhdoni të kruani, prisni, hapni… herët a vonë ajo zonë nuk mund të riparojë më veten.
Jo sepse trupi është i paaftë, por sepse nuk mund të marrë frymë, nuk po i jepni pushim, nuk ka hapësirë ​​biologjike. Kjo është pikërisht ajo që ndodh brenda.

Çfarë do të thotë të prisni brenda trupit tuaj çdo ditë?

Do të thotë të hash vazhdimisht ushqime inflamatore, të jetosh me frenat emocionale të ndezura, të jetosh me zemërim, ta mbash trupin në gatishmëri të lartë kronike, të thithësh toksina mjedisore, të flesh keq, të përmbytesh me sheqer, të mbingarkosh mëlçinë, zorrët dhe mitokondritë, të jetosh pa hyrë kurrë në modalitetin parasimpatik, të injorosh sinjalet që kanë ardhur prej vitesh.
Shumë njerëz mendojnë: “Nuk e kuptoj pse nuk po shërohem”. Është e thjeshtë: ata po e dëmtojnë veten në të njëjtën mënyrë çdo ditë. Trupi përpiqet të riparojë veten, por menjëherë pas kësaj vjen një gërvishtje tjetër. Trupi ngrihet përsëri, por menjëherë pas kësaj vjen një goditje tjetër. Trupi rindërtohet, por menjëherë pas kësaj vjen mjedisi që e shkatërron. Ai përpiqet përsëri, por stresi që gjeneron zemërim, trauma e papërpunuar dhe zhgënjimet e mbajnë atë në modalitetin e simpatisë, dhe në këtë modalitet trupi nuk mund ta riparojë veten.

Pra, pyetja nuk është më nëse trupi mund të shërohet.
Është… a po e lëmë vetëm mjaftueshëm gjatë që ta bëjë këtë?
Kur them se trupi mund të rigjenerohet, nuk e kam fjalën filozofikisht. E them këtë sepse është shkruar në qelizat e saj, në ADN-në e saj, në membranën e saj, në proteinat e saj, në sinjalet e saj të rritjes – gjithçka tek ne tenton drejt jetës.

Por diçka e thjeshtë, pothuajse banale, është e nevojshme: një kontekst që nuk vazhdon të dhembë. Nëse hiqni inputin e dëmshëm, trupi gjithmonë rifillon. Pra, le ta shohim me shembuj konkretë, sepse teoria është e mirë, por trupi flet në terma praktikë.
– Zorra riparon veten në 3-5 ditë. Nëse ndalojmë së kruari atë.
Është programuar për të rigjeneruar vazhdimisht epitelin e saj. Por nëse e bombardojmë me gluten, produkte problematike të qumështit, sheqerna, aditivë, stres… është si të bësh një prerje të re çdo ditë.
– Mëlçia rigjenerohet plotësisht. Nëse nuk e mbingarkojmë atë.
Është i vetmi organ që mund të rindërtojë veten. Por nëse jeton midis alkoolit, drogës, toksinave, mykut, metaleve të rënda, estrogjenit të tepërt… është si të grumbullosh rrënoja në një kantier ndërtimi që duhet ndërtuar.
– Sistemi imunitar ribalancon veten. Nëse nuk e mbajmë në gatishmëri 24/7.
Kur është vazhdimisht hiperaktiv – nga ushqimi, stresi, infeksionet latente, mikotoksinat – është si një plagë që nuk shërohet kurrë sepse dikush i ngul një thikë çdo ditë.
—Sistemi nervor shërohet. Nëse i japim siguri.
Sistemi nervor parasimpatik është faza e pjekurisë së prerjes, faza në të cilën trupi integrohet, riparohet, riorganizohet dhe rindërtohet. Nëse nuk hyjmë kurrë në të, nuk shërohemi kurrë…
Pra, ku dua t’ju çoj?
Drejt një të vërtete që është pothuajse qesharake në thjeshtësinë e saj:
Trupi nuk ka nevojë që ne ta shërojmë. Ka nevojë që ne të ndalojmë së penguari. Që do të thotë:

• Ushqeni atë
• Dëgjojeni
• Jepini një pushim
• Respektoni ritmin e tij
• Hiqni atë që dhemb
• Lejojeni të hyjë në modalitetin e riparimit
• Lëreni të funksionojë

Një trup i vendosur në kushtet e duhura bën pjesën tjetër vetë. Dhe këtu kthehemi te prerja.
Kur një plagë shërohet, askush nuk e duartroket trupin. Askush nuk thotë: “Uau, çfarë mrekullie!” E megjithatë, është. Ne mendojmë se është normale. Është normale sepse funksionon. Mundohuni të imagjinoni duke parë me sytë tuaj:

– Qelizat që shumohen
– Kolagjenin që ndërthuret
– Enët që rriten
– Qelizat imune që largojnë mbeturinat
– Shenjën që piqet
– Sinjalet biokimike që koordinojnë çdo hap

Kjo nuk ndodh vetëm në lëkurë, ndodh kudo, çdo ditë. Trupi nuk është një sistem i brishtë, i thyer dhe i ndërlikuar. Është një sistem rregulli, i projektuar për të rivendosur ekuilibrin.
Problemi lind kur jetoni me një stil jetese që arrin në rihapjen e plagës çdo ditë, dhe pastaj, po, askush nuk do të ishte në gjendje të shërohej, as trupat më inteligjentë.
Mbani mend këtë… nëse trupi mund të mbyllë një prerje, ai gjithashtu mund të qetësojë inflamacionin, të zvogëlojë antitrupat, të rivendosë përshkueshmërinë e zorrëve, të riaktivizojë mitokondritë, të detoksifikojë, të riorganizojë sistemin imunitar, të rregullojë qelizat mastocite, të fikë përgjigjen ndaj rrezikut, të rivendosë ekuilibrin hormonal dhe të shërohet nga sëmundjet kronike.
Ai nuk mund ta bëjë këtë në mjedisin ku është sëmurë. Është si t’i kërkosh të rindërtojë një shtëpi ndërsa dikush i hedh gurë. Ose si të presësh që një plagë të shërohet ndërsa ne e fërkojmë me një teh çdo ditë… nuk funksionon.
Rigjenerimi është ligji më i lashtë i trupit. Nuk është një opsion, nuk është fat, nuk është rastësi… është programim biologjik.
Dhe kur ndalojmë së ndërhyri, kur heqim atë që dhemb, kur hapim sistemet e sekretimit, kur qetësojmë sistemin nervor, kur zvogëlojmë toksinat, kur përdorim produktet e duhura… trupi bën atë që ka dashur gjithmonë të bëjë…të shërohet. Nuk ka forcë më të fuqishme dhe siguri më të madhe.

Për çdo pyetje ose konsultim, mund të na kontaktoni në:
email: info@naturetica.al
telefon: +355 682667404
vendodhja: 1) Rruga e Durresit – 2) Rruga Myslym Shyri